|
|
| Aşk -Sevgi |
|
 Sevgi
Demek…
|
Her an sana sahip olmasını;
varlığının, tasarrufunun her an üzerinde
olmasını, her an seni kucaklamasını istersin!…
Bedensel yakınlık bile, korkunç uzaklık gibi
gelir sana; ve onunla tek bir beden, tek bir
ruh, tek bir şuur olmayı dilersin!.
Sevgi, fıtratın müsait ise, sevdiğinde
yok edesiye yakar seni; ve gün gelir
kaşında-gözünde, yüzünde-dilinde sevdiğini
görürler de, “sen o olmuşun”
derler!
Beğenen sahip olmak
ister…
Seven ise sevdiğinde yok olur; feda
eder her şeyi sevdiği uğruna!.
Bazılarının da
sevgi kokusu sürülür üstüne; “aşığım” sanır!.
Ama sevdiği uğruna, fedakarlık etmeye gelince
sıra, o koku siliniverir üzerinden “kopamama”
sabunuyla!. Parasından kopamaz… Mevkiinden
kopamaz… Yakınlarından kopamaz… İçinde yaşadığı
ortamın güzelliklerinden kopamaz… “Etraf”tan
kopamaz!. Derken kusurlar belirmeye başlar
sevdiğini sandığının üzerinde… Eksiklikler
görmeye başlar, yetersizlikler görmeye başlar…
Bunlar önce acıma duygusuna dönüştürür
sevgisini; uzaktan acıyarak seyretmeye başlar…
Sonra tatlı bir anıya dönüşür, sevgi sandığı
duyguları!. Bu tecrübe gösterir ki, onun
fıtratında sevgi programı yoktur!.. Beğeniyi,
sevgi sanmıştır!..
Seviyorum demek bir
maarifet, ama gerçekten sevmek ise tarif edilmez
bir
başarı. | | |
|
|
| | | | |
